دستگاه تنفس ( Respiratory System )

دستگاه تنفس ( Respiratory System )

وظیفه دستگاه تنفس ( Respiratory System ) تامین اکسیژن برای سلولهای بدن و دفع دی اکسید کربن (گاز کربنیک) حاصل از متابولیسم است . تمام حیوانات پرسلولی به نوعی دستگاه تنفس دارند که در جاندران ساکن آب محل تبادل گازها را آبشش و در پستانداران و پرندگان شش می‌نامند.

بدن موجودات زنده جهت تهیه اکسیژن برای متابولیسمسلولی و دفع دی‌اکسیدکربن به دستگاه تنفس وابسته است. دستگاه گردش خون ابزار انتقال گاز بین بافتهایبدن و ششها است. به این ترتیب گردش خون و دستگاه تنفس به یکدیگر وابسته است.دستگاه تنفس با داشتن مجاری تنفسی و هوایی وظایف خود را با پالایش هوا انجام می‌دهد. دستگاه تنفس به دو ناحیه هوایی و تنفسی تقسیم شده است. ناحیه هوایی شامل حفره بینی ، حلق ، حنجره ، نای و سیستم نایژه‌هاست که هوا را از محیط پیرامون به قسمت تنفسی ششها می‌رساند.

آناتومی دستگاه تنفس

بینی : بینی خارجی از استخوانها و غضروف‌ها تشکیل شده‌است. حفره‌های بینی از مخاط و عروق خونی پوشیده شده‌اند که هوا را قبل از رسیدن به ریه‌ها گرم و مرطوب می‌کنند و با کمک موها و مژک‌ها گرد و غبار آن را می‌گیرند.

حنجره : حنجره که در جلوی گردن قرار گرفته (در محاذات سومین تا ششمین مهره گردنی) هم راهی برای عبور هوا است و هم صدا را تولید می‌کند. ساختمان حنجره از چندین غضروف و عضله تشکیل شده‌است.

نای : لوله تنفسی که پس از حنجره قرار گرفته نای است . ساختمان نای از غضروف‌هایی به شکل حلقه ناقص (Ω) تشکیل شده. نای ۱۲-۱۰ سانتی متر طول دارد و قطر داخلی آن ۲-۱/۵ سانتی متر است. این لوله از محاذات ششمین مهره گردن به سمت پایین می‌آید و بعد به دو شاخه راست و چپ تقسیم می‌شود که این شاخه‌ها نایژه (برونش) نامیده می‌شود. نایژه راست ۲/۵ سانتی متر طول دارد و وارد ریه راست می‌شود. نایژه چپ ۵ سانتی متر طول دارد و وارد ریه چپ می‌شود. نایژه‌ها در داخل ریه‌ها به شاخه‌های کوچکتری به نام نایژک (برونشیول) تقسیم می‌شوند. داخل نای و برونش‌ها سلول‌های مژکدار وجود دارند که با حرکت خود به سمت دهان ذرات موجود در هوا را بیرون می‌رانند و مانع رسیدن آنها به ریه‌ها می‌شوند.

ریه‌ها : ریه‌ها به شکل نیمه مخروطی هستند و قسمت‌های طرفی حفره سینه را پر می‌کنند. قاعده ریه‌ها روی پرده دیافراگم (عضله‌ای که حفره سینه و حفره شکم را از هم جدا می‌کند) قرار گرفته و قله ریه‌ها مجاور دنده اول است. ریه کودکان صورتی رنگ است ولی ریه بزرگسالان به علت ذرات ذغال وارد شده از راه تنفس خاکستری رنگ می‌باشد.

ریه راست از ۳ قطعه (لوب) وریه چپ از ۲ قطعه (لوب) تشکیل شده‌است. نایژک‌ها در ریه‌ها به حفره‌های هوایی کوچکی به نام آلوئول ختم می‌شوند. آلوئول‌ها دارای مویرگ‌های فراوانی هستند و تعویض اکسیژن هوا با دی اکسید کربن خون داخل این حفره‌ها انجام می‌شود.

پرده جنب : پرده‌ای دو لایه به نام پرده جنب هر ریه را به طور جداگانه از بیرون می‌پوشاند. بین این دو لایه مقداری مایع وجود دارد که باعث لغزندگی و نرم شدن حرکات می‌شود.

ریه‌ها ساختمان ارتجاعی دارند و تمایل دارند تا مثل بادکنکی بدون هوا روی خود بخوابند ولی فشار منفی که بین دو پرده جنب وجود دارد باعث باز نگه داشتن ریه‌ها می‌شود.

چگونگی تنفس

تنفس در آدمی شامل دو مرحله دمو بازدم است. در مرحله دم هوا وارد ششها و در هنگام بازدم از آن خارج می‌شود. در انجام دم و بازدم پرده جنب نقش مهمی دارد. فشار فضای میان دو لایه پرده جنب همیشه کمتر از فشار اتمسفر است و به همین دلیل ششها حتی در حالت بازدم ارادی نیز کاملا بسته نمی‌شوند. قبل از شروع دم کلیه ماهیچه‌های تنفس در حال استراحت هستند و دیافراگم به صورت یک گنبد است و دنده‌ها در پایین‌ترین وضعیت خود قرار دارند و فشار فضای جنب کمتر از فشار اتمسفر و ششها در حالت نیمه باز هستند. هنگامی که فرمان عصبی دم توسط مراکزتنفسی در مغز صادر می‌شود اعصاب حرکتی ماهیچه‌های بین دنده‌ای خارجی و دیافراگم را منقبض می‌کنند.

انقباض ماهیچه‌های بین دنده‌ای خارجی موجب حرکت دنده‌ها به بالا و طرفین می‌شود. انقباض دیافراگم موجب افزایش حجم قفسه سینه می‌شود. این افزایش حجم باعث کاهش فشار مایع جنب و باز شدن کیسه‌ها می‌شوند و هوا را به درون خود می‌کشانند. بنابراین عامل اصلی باز شدن کیسه‌های هوایی و ورود هوا به ششها پرده جنب است. اگر پرده جنب پاره شود شش کاملا جمع شده و از کار می‌افتد. در پایان دم ماهیچه‌ای ویژه دم استراحت می‌کنند. خاصیت ارتجاعی ششها و وزن قفسه سینه موجب می‌شود که ششها به حالت اولیه خود برگردند. برگشت ششها باعث افزایش فشار هوای درون شش نسبت به اتمسفر و در نتیجه بیرون راندن هوا می‌شود بازدم را بطور فعال نیز می‌توان انجام داد.

تنظیم حرکات دم و بازدم

نورونهای بصل‌النخاع دارای فعالیت خودکار و متناسب هستند. در بصل‌النخاع علاوه بر نورونهای مرکز دم ، نورونهای دیگری وجود دارد که تحریک آنها ماهیچه‌های بازدم را فعال می‌کند. اما در تنفس عادی پس از توقف فعالیت مرکز عصبی دم ، انقباض ماهیچه‌های تنفسی پایان می‌یابد و بازدم به صورت غیر فعال و به علت خاصیت ارتجاعی ششها صورت می‌گیرد. همچنین مراکز ارادی تنفس در قشرمخ وجود دارد. گازهای تنفسی نیز در میزان فعالیت تنفس نقش دارند. عامل این تنظیم مقدار اکسیژن و بویژه دی‌اکسیدکربن موجود در خون است. توازن این دو گاز در خون باید حفظ شود.

انتقال و تبادل گازهای تنفسی

هنگامی که بک مولکول اکسیژن هوا وارد دستگاه تنفس می‌شود تا زمانی که به درون یکی از سلولهای بدن برسد باید مراحل زیر طی شود.

  • انتقال از هوا به شش
  • انتقال از شش به خون (تبادل)
  • انتقال در خون
  • انتقال از خون به بافتها (تبادل)

بیماری های شایع تنفسی

  • بیماری انسداد مزمن ریوی COPD (chronic obstructive pulmonary disease)  شامل دو نوع بیماری ریوی می باشد: آمفیزم و برونشیت.

بسیاری از بیماران مبتلا به COPD هر دو نوع، یعنی هم آمفیزم و هم برونشیت را دارند.

این دو بیماری ریوی، مقدار تبادل اکسیژن در ریه ها را کم کرده و مخاط راه های هوایی را ضخیم می کند.

COPD پیشرونده است و باعث تنگی تنفس، خس خس سینه، سرفه مزمن و مداوم و همراه با خلط می باشد.

برخی از بیماران مبتلا به COPD در هنگام ورزش کردن، تنگی نفس دارند و برخی دیگر در هنگام راه رفتن در خانه، احتیاج به اکسیژن دارند.

ورزش کردن، توانبخشی ریوی و عدم استفاده از سیگار می تواند برای این بیماران و حتی افرادی که ظرفیت ریوی کمی دارند، بسیار مفید باشد.

 توصیه های لازم برای بیماران COPD

1-عدم سیگار کشیدن : اگر در مدت زمان طولانی در معرض آلاینده های محیطی قرار داشته باشید، می توانید دچار بیماری COPD گردید. فردی که مبتلا به COPD می باشد، ریه هایش آسیب دیده است. اگر آن فرد از سیگار کشیدن دست بکشد، جلوی خطرات را خواهد گرفت.

2-داروها : برای بیماران مبتلا، بسیار مهم است که داروهای خود را مصرف کنند. با مصرف این داروها بعد از 1 تا 2 هفته، بیمار بهتر نفس خواهد کشید. اگر بعد از چند هفته، بهبودی حاصل نشد، به پزشک مراجعه کنید، زیرا ممکن است دارو را به طور صحیح مصرف نکرده باشید.

بیمارن مبتلا به انسداد مزمن ریوی باید هر سال واکسن آنفلوانزا و هر 5 سال یک بار، واکسن ذات الریه را تزریق کنند

3- وزن متناسب خود را حفظ کنید. بیماران مبتلا به COPD، انرژی بیشتری را برای تنفس مصرف می کنند. این بیماران، مشکلاتی در بدست آوردن وزن دارند. آنها غالبا احتیاج به مصرف مقدار کافی غذا برای افزایش وزن دارند. اما اگر فردی چاق باشد، کاهش وزن می تواند در بهبودی تنفس نقش زیادی داشته باشد. 

4-اجتناب از آلاینده ها : افراد دچار COPD نیز می توانند تحت تاثیر آلاینده های محیط زیست قرار گیرند. این آلاینده ها مثل بخارات، گردوغبار، گرده گیاهان، دود سیگار و ساخت و ساز می باشند.

این آلاینده ها می توانند بیماری را تشدید کرده و باعث مشکلات تنفسی حادتر شوند. از هوای بد تا حد امکان اجتناب کنید. وقتی آلرژن ها (مواد حساسیت زا) در هوا موجود است، از دستگاه های تصفیه هوا در خانه و یا تهویه مطبوع استفاده کنید.

5- سالم بمانید. بیماران مبتلا به COPD دارای مشکلات ریوی و عفونت ها می باشند. در افراد دارای COPD، سرماخوردگی معمولی و یا آنفلوانزا می تواند به سادگی به ذات الریه تبدیل شود. پس بهتر است شمایی که دارای COPD می باشید، از جاهای شلوغ و از افراد بیمار دوری کنید.

هر سال واکسن آنفلوانزا و هر 5 سال، واکسن ذات الریه را تزریق کنید.

6-خوب بخوابید. بسیاری از مبتلایان به COPD دارای اختلالات خواب مانند: آپنه خواب و یا تنفس بیش از حد کند می باشند. افراد دچار این اختلالات می توانند از ماسک مداوم فشار هوایی استفاده کنند.

علائم مشکلات خواب شامل: خستگی غیرعادی در طول روز، سردرد صبحگاهی و خرخر کردن مفرط می باشد. 

7- فعال باشید. افرادی که به راحتی تنفس نمی کنند، احساس خوبی در ورزش کردن ندارند. ورزش کردن باعث تغییر عملکرد ریه نمی شود، اما باعث بهبود بخشیدن به عضلات و عملکرد قلب می شود.

ورزش باعث می شود اکسیژن در خون جریان داشته باشد و بر عضلات اثر بگذارد و استقامت را افزایش دهد.

این بیماران باید به کمبود تنفس خود آگاه باشند و تنفس را با شدت انجام ندهند. به این افراد توصیه می شود که راه بروند و بعد از مدتی بایستند و استراحت کنند و سپس دوباره راه یروند.

8- توانبخشی ریوی : اگر شما مبتلا به COPD و یا تنگی نفس هستید، می توانید از توانبخشی ریوی بهره مند شوید. مردم با این روش ها یاد می گیرند که چگونه تنفس کنند و عملکرد ریه خود را افزایش دهند.

یک فرد 62 ساله که فقط 10 درصد از ریه او کار می کرد، در طی سه ماه، 6 دقیقه با تردمیل ورزش کرد. غیر از تردمیل، با دوچرخه ثابت نیز ورزش می کرد. او از وزنه های سبک برای تقویت عضلات پشت و تنفس راحت تر استفاده می کرد.

درمانگر به او روش درست غذا خوردن را یاد داد و به او آموخت که در هنگام بلند کردن چیزی از زمین، بیش از اندازه خم نشود تا به ریه ها فشار وارد نشود. هیچ کس فکر نمی کرد که او زنده بماند. اما او با سعی و تلاش خود توانست با 10 درصد ریه به زندگی خود ادامه دهد.

بیماری انسداد مزمن ریوی باعث تنگی تنفس، خس خس سینه، سرفه مزمن و مداوم و همراه با خلط می باشد

9-تنفس ورزشی : دو نوع ورزش توانبخشی برای افراد دچار COPD وجود دارد که باعث بهبود تنفس می گردد.

اولین ورزش عبارت است از: تنفس با لب های کمی بسته. برخی از بیماران مبتلا به COPD دارای مشکلاتی در بیرون دادن نفس می باشند. لذا هوا در ریه زیاد می شود و ریه نمی تواند به خوبی منبسط شود. تنفس با لب های بسته کمک به تنظیم این مشکل می کند. برای این کار راحت در یک جا بنشینید و یک دم عمیق از طریق بینی، بکشید. لب های خود را ببندید و بازدم کنید (لب ها باید درست مانند سوت زدن مقداری باز باشد).

توجه: هوا را با فشار از ریه ها خالی نکنید، بلکه باید زمان بازدم سه برابر زمان دم باشد. این روش هنگامی که تنگی نفس دارید، به شما کمک خواهد کرد تنفس خود را تنظیم کنید.

دومین ورزش، ورزش تنفس دیافراگم می باشد. این روش کمک به تقویت عضله دیافراگمی می کند، بنابراین افراد در هنگام تنفس از انرژی کمتری استفاده خواهند کرد.

برای انجام این ورزش، به پشت دراز بکشید و زانوهای خود را خم کنید. یک دست خود را بر بالای قفسه سینه و دست دیگر را بر روی شکم خود بگذارید.

هنگامی که دم و بازدم می کنید، قفسه سینه خود را نگه دارید و از معده برای تنفس استفاده کنید.

این ورزش را باید مدت 5 تا 10 دقیقه و سه بار در روز انجام دهید.

10- اکسیژن درمانی : برای درمان مبتلایان COPD شدید، یک درمان موثر عبارت است از: اکسیژن درمانی. مطالعات نشان داد که افراد مبتلا به COPD شدید که اکسیژن درمانی می شوند، نسبت به آنهایی که از اکسیژن درمانی استفاده نمی کنند، زندگی طولانی تری دارند. اما هنوز، برای مبتلایان به نوع خفیف COPD، این مزیت به اثبات نرسیده است.

بسیاری از بیماران این روش درمان را دوست ندارند، اما باید بدانند که وقتی که اکسیژن کم شود، قلب آسیب می بیند.

11-عمل جراحی ریه : دو نوع روش جراحی برای افراد دچار COPD وجود دارد. اولین روش، پیوند ریه می باشد. دومین روش، جراحی برای کاستن حجم ریه می باشد. در این روش، بافت آسیب دیده ریه برداشته می شود، برای اینکه عملکرد ریه بهتر انجام شود.

اگر ریه شما بسیار مریض باشد، نمی توانید عمل پیوند ریه را انجام دهید. این روش خطراتی را نیز دارد.

  • آسم

                                                             

آسم یک وضعیت تنفسی است که با دوره های انسداد جریان هوا در راههای تنفسی مشخص می شود . علائمی که بوسیله این انسداد به وجود می آید شامل سرفه ، خس خس  سینه ، تنگی نفس می باشد . اگر چه مشکلات در دوره های خاصی وجود ندارد ولی یک بیماری مزمن محسوب می شود .

آسم بیشتر تمایل دارد در فامیل اتفاق بیفتد . نقش وراثت در آسم بالغین کمتر مشخص است . در هر سنی ممکن است آسم ایجاد شود ولی بیشتر از نیمی از موارد در کودکان بین ٢ تا ١٧ سال ایجاد می شود . در نوجوانان ، پسرها ٢ برابر دخترها به آسم مبتلا می شوند ولی این تفاوت جنس در سنین بالاتر وجود ندارد .

عوامل ایجادکننده آسم :

طیف گوناگونی از عوامل زمینه ساز می توانند دوره حاد آسم را ایجاد کنند . بیشترین عوامل زمینه ساز شامل آلرژن ها ، ورزش ، عفونت های تنفسی ویروسی و مواد محرک تنفسی و آسپیرین می باشند .

آلرژن ها موادی هستند که افراد حساس به آن دچار آلرژی یا حساسیت هستند . اینها منبع عمده مشکلات در کودکان و بالغین هستن . آلرژن های شایع شامل گرده های گیاهی ( از درخت ، دانه ها و علوفه ) شوره و ذرات ناشی از حیوانات  هایت موجو در غبار خانگی ، سوسگ حمام ، قارچ و غذاهای خاصی هستند . وقتی یک فرد حساس با این آلرژن ها در معرض تماس باشد وقایع پیچیده ای در بدن باعث آزادشدن مواد شیمیایی خاصی (واسطه های شیمیایی ) می شوند این واسطه ها باعث شعله ور شدن آسم می گردند .

ورزش یک عامل زمینه ساز شایع در آسم است . در حقیقت آسم ورزشی می تواند باعث محدود شدن فعالیت جسمی در برخی اشخاص شود .بسیار اتفاق می افتد که علائم تنفسی تا زمانی که ورزش تکمیل نشود اتفاق نمی افتد. حین ورزش های هوازی ، تنفس سریع دهانی انجام می شود . در نتیجه هوایی که به مجاری تنفسی می رسد به علت عدم عبور  از راه بینی گرم و مرطوب نشده است . هوای سرد و خش می تواند باعث شروع حمله آسم شود . علائم آسم طی هوای  دقیقه پس از ورزش های هوازی در بدترین وضعیت خود می باشند . بیش از ٧٠%  از کل افراد آسمی درجاتی از آسم ناشی از ورزش را تجربه می کنند  

 

عفونتهای ویروسی تنفسی یک دلیل عمده در دوره های حاد آسم است که مخصوصاً در ماههای زمستان اتفاق می افتد . خوشبختانه ، عفونتهای باکتریال (غیر از سینوزیت ) معمولاً باعث شعله ور شدن حمله آسم نمی شوند .

هوای سرد ، دود سیگار ، مواد شیمیایی صنعتی ، عطرها ، رنگ و دود گازوئیل مثالهایی از مواد محرک آسم هستند . آسپیرین و مواد حاوی آسپیرین می توانند حمله آسم را در افراد حساس آغاز کنند . علت دقیق این واکنش نامشخص است ولی وانش آلرژی در اثر افراد مبتلا اتفاق نمی افتد هوای ١٠ تا ٢٠ درصد از بیماران بالغ مبتلا به آسم کاهش چشمگیری در عملرد ریوی بعد از مصرف آسپیرین نشان می دهند . درصد از  ضد التهابی غیر استروئیدی ه از نظر شیمیایی تشابهی با آسپیرین ندارند می توانند واکنش های مشابهی نشان بدهند . به عنوان یک قاعده کلی حمله آسم را آغازکنند . ضد التهابی غیر استروئیدی که از نظر شیمیایی تشابهی با آسپیرین ندارند  مواد غذایی و داروها به کار می روند . برخی موارد روند ایجاد به صورت آسیب تنفسی است . مواد غذایی و داروها به کار می روند .

علائم آسم:

راههای تنفسی فرد مبتلا به آسم دچار انقباض است . این باریک شدن در اثر واکنش به عوامل محرک خاصی است . چون افراد سالم به این محرک ها پاسخ نمی دهند ، ریه های فرد بیش فعال (Hyperactive) خوانده می شوند . حین یک حمله اسم عضلات صاف  مجرای تنفسی منقبض شده و باعث تنگی راه هوایی می شوند . التهاب نیز در سطح راه هوایی اتفاق می افتد و باعث تورم و کاهش بیشتر راه هوایی می شود . بعلاوه غدد مخاطی موجود در راههای هوایی شروع به ترشح مخاط فراوان به داخل مجرا می کنند که آن را تنگ تر می کند . نتیجه اینها سخت شدن تنفس مخصوصاً بازدم می باشد . هوا در اثر این اتفاق در راههای تنفسی محبوس می شود و باعث کاهش اکسیژن رسانی به بدن می شود .

 طول مدت بسته به شدت حمله فرق دارد . دوره های خفیف ممکن است چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد . حمله های شدید می تواند روزها تا هفته ها به طول بینجامد . علائم خفیف ممکن است خود به خود برطرف شود یا نیاز به دارو داشته باشد . دوره های شدیدتر را می توان با دارو درمان کرد یا نیاز به بستری داشته باشند .

 

طی هر حمله چه اقداماتی باید انجام شود ؟

همیشه آموزش های پزشک متخصص خود را در زمینه آلرژی دنبال کنید . از ایشان برنامه مکتوبی در مورد درمان روزانه و توصیه های خاص حین حمله درخواست کنید . به طور کلی ، مهم است که ارامش خود را حفظ کنید و داروهای تجویز شده را مصرف کنید . گشاده کننده مجاری هوایی بیشترین دارویی است که در حملات آسم مصرف می شود . این داروها باعث شل شدن عضلات اطراف راههای هوایی می شوند و باعث گشاد شدن مجاری می گردند . گشادکننده های راههای هوایی ممکن است استنشاقی ، خوراکی یا تزریقی باشند .

 

آیا افراد مبتلا به آسم باید از ورزش و تربیت بدنی پرهیز کنند ؟

با انجام اقدامات پیشگیرانه ، افراد مبتلا به آسم باید بتوانند در هر ورزشی حتی در سطح ممتاز شرکت کنند . اگر چه تمام ورزش ها به صورت یکسال تحمل نمی شوند .به طور کلی ورزش و تمریناتی که باعث دویدن های طولانی شود بیشتر ازموارد غیر هوازی باعث حمله آسم می شوند . شنا یکی از بهترین ورزش ها برای این افراد است . در بیشتر موارد آسم ناشی از ورزش را تا حدی که بتوان در هر ورزشی شرکت کرد می توان کنترل کرد . بسیاری از ورزشکاران المپیک که شامل برندگان مدال طلا نیز هستند مبتلا به آسم بوده اند.

 

تفاوت بین آسم و آلرژی چیست ؟

آسم انسداد قابل بازگشت راههای هوایی است . آلرژی یکی از عواملی است که می تواند حمله آسم را آغاز کند . تمام بیماران مبتلا به اسم دچار آلرژی نیستند و افراد بسیاری هستند که دچار آلرژی هستند ولی مبتلا به آسم نیستند

بهترین درمان چیست ؟

پیشگیری از علائم عموماً بهترین درمان است . برای یک بیمار مبتلا به آسم مهم است که بداند چه موقعیتهایی باعث شروع علائم می شوند و از آنها تا جائی که امکان پذیر است پرهیز کند . هنگامی که پرهیز و دوری از آنها غیر ممکن است ، درمان پیشگیرانه مفید واقع خواهد شد انواع مختلف درمان های پیشگیرانه موجود است .

دارو درمانی قبل از مواجهه با محیطی که حمله آسم را تحریک می کند و انجام ورزش تجویز می شود . اگر آسم مکرر اتفاق بیفتد و یا غیر قابل پیش بینی باشد ، پزشک ممکن است برای شما به صورت روزمره داروهایی را تجویز کند . داروهایی که برای این منظور استفاده می شوند شامل استروئیدهای استنشاقی آنتی لوکرترین ها ، کرمولین و داروهای مشابه آن ، بتا آگونیست ها ی خوراکی یا استنشاقی (که برخی از آنها طولانی اثر هستند ) تئوفیلین طولانی اثر و یا استروئید خوراکی می باشند . برای بیماران آلرژیک ، ایمونوتراپی (ایمنی درمانی ) می تواند در مواردی که پرهیز از آلرژن (ماده حساسیت زا ) مقدور نیست تجویز شود .

ایمونوتراپی تحمل بیمار را نسبت به الرژن ها افزایش می دهد و در کنترل التهاب موجود در آسم مزمن کمک می کند.

 

سرطان ریه

سرطان ریه گونه‌ای بیماری است که در آن رشد بافت بدخیم در یک یا هر دو ریه پدید می آید. سرطان ریه یکی از همه گیرترین سرطان‌ها در سراسر جهان است و بیش از ۸۰٪ بیماران در کمتر از ۵ سال از زمان شناسایی بیماری جان خود را از دست می‌دهند چراکه بیشتر بیماران مبتلا به سرطان ریه در طی مراحل پیشرفته بیماری و زمانی که انجام عمل جراحی چندان امکان پذیر نیست٬ متوجه بیماری می‌شوند.

 

گونه‌ها

با درنگریستن به سلولی که دچار تراریختی و سرطان شده‌است گونه‌های ناهمگونی از سرطان ریه پدید می آید که هر کدام نشانه‌های خود را دارند:

سرطان ریه با یاخته‌های کوچک

سرطان ریه با یاخته‌های کوچک (Small cell lung cancer): یاخته‌های سرطانی گونه کوچک در زیر میکروسکوپ به سان جوی دو سر دیده می‌شود و به آن سرطان جو مانند (Oat-shaped) نیز گفته می‌شود. روند رشد این گونه سرطان ریه تند است و در زمان کوتاهی در اندام‌های دیگر پراکنده می‌شود. نزدیک ۲۰٪ سرطانهای ریه از این گونه هستند.

سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ

سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ تر (Non-small cell lung cancer): این گونه سرطان ریه با درنگریستن به گونه سلول پدیدارشده در بافت ریه که دچار تراریختی و سرطان شده‌است دسته بندی می‌شوداز این رو گونه‌های زیادی از این سرطان شناخته شده است؛

  1. سرطان بافت بشره‌ای(Squamous cell carcinoma): این سرطان از همه گیرترین گونه‌های سرطان ریه‌است و آغاز آن بیشتر از نایچه‌ها است و در سنجش با دیگر گونه‌های سرطان ریه رشد آهسته تری دارد و زمان زیادی می انجامد تا به اندام‌های دیگر دست اندازی کند.
  2. سرطان غده‌های تراوش کننده مخاط و رگ‌های لنفاوی (Adenocarcinoma) : این گونه سرطان ریه بیشتر در زیر بافت پوششی نایچه‌ها یا در مجراهای لنفاوی کناره بیرونی ریه رشد می‌کند.
  3. سرطان ریه با یاخته‌های بزرگ (Large cell carcinoma): این گونه سرطان بیشتر در شاخه‌های کوچکتر نایچه‌ها دیده می‌شود.
/ 0 نظر / 153 بازدید